Crocoboy

Wat zijn wij mensen toch afhankelijk van heel veel dingen, waar we uiteindelijk zelf heel weinig invloed op hebben.
We denken altijd dat we alles lekker zelf kunnen regelen en onder controle hebben, maar als dat ineens niet zo blijkt te zijn, voelen we ons onprettig en ontvreemd.
Afgelopen week zat heel ons dorp zonder gas en dat was natuurlijk het gesprek van de dag.
In alle supermarkten was er geen pizza of opwarmmaaltijd meer te vinden, het was toch wel heel koud zonder verwarming en je haar wassen bij de wasbak zonder verwarmd water was ook wel een nieuwe ervaring. We hebben zelfs het nieuws gehaald:

Huishoudens Reeuwijk hebben weer gas

De bel ging. Het achtste lesuur ging van start. De leerlingen pakten al kletsend hun spullen uit hun tas. Zo te zien hadden ze enorm veel zin in dit uur aan het eind van de dag.
Ik vroeg aan Kevin: ‘Waar is Martin?’
Ik had deze klas vandaag al eerder gehad en toen was Martin er wel.
Hij is zijn boeken uit zijn kluis halen’, antwoordde Kevin.
‘Oké, prima’ en mezelf toen wendend tot de rest van de klas: ‘Als Martin zo komt, vraag ik aan jullie of jullie vinden dat hij een rode kaart* moet halen. Dan zeggen jullie met z’n allen: ja. Goed?’
De klas had, zo aan het einde van een lange dag, wel zin in een geintje.

(meer…)

Tsjonge, nu is het alweer bijna klaar met die vakantie waar ik zo lang naar uit heb gekeken… Ongelooflijk hoe snel het is gegaan. Ik zou nog wel een paar weken erbij willen hebben…
Maar ja, aan de andere kant heb ik toch ook wel weer zin om morgen na twee weken kerstvakantiete beginnen! Ook dat is ongelooflijk, maar waar. Nah ja, ongelooflijk… Gewoon een goed teken, toch? Ik ben eigenlijk wel weer benieuwd hoe met de kinders gaat en heb wel weer zin om eventjes wat leuke lesjes te geven. Ook starten we natuurlijk weer met allerlei voornemens en nieuwe plannen. Maar ook het afgelopen jaar heb ik niet stil gezeten. Er is veel gebeurd en het is heel lang geleden sinds ik voor het laatste op deze blog wat heb geschreven. Dus ik zal jullie even kort bijpraten.

(meer…)

Uitspraken van en gesprekken met leerlingen blijven vaak verrassen. Zo had ik een paar weken geleden een gesprek in de klas over het wel of niet rekening houden met allochtonen en hun cultuur. Er ontstond een discussie tussen een autochtone en een Marokkaanse jongen. De autochtone jongen vond uiteraard dat er te veel rekening werd gehouden met bijvoorbeeld de gewoontes van moslims. Waarop de Marokkaanse jongen vroeg: ‘Nou, noem eens een voorbeeld dan!’ De jongen moest even nadenken en antwoordde toen triomfantelijk: ‘Nou, hier in de kantine verkopen ze toch halal kaassoufflé’s?’

(meer…)

Zo, eindelijk eindelijk weer een blogje. Na twee dagen lesgeven heb ik namelijk al weer wat inspiratie!
Tis toch altijd wel weer spannend hoor, die eerste dagen, die eerste lessen. Je bent er zelf heel erg lang uit en je ziet zomaar weer honderden nieuwe leerlingen voor je, waarvan je maar weer af moet wachten wat voor types het zijn. Je begint ook na zo’n vakantie wel aan jezelf te twijfelen: kun je ‘t eigenlijk nog wel? Zelfs docenten met jarenlange ervaringen schijnen dat te hebben… Vreemd eigenlijk, natuurlijk kan je het. Dat verleer je echt niet zomaar!

(meer…)

Na een paar maanden van extreme drukte en relatieve ontevredenheid met mijn werk, heb ik afgelopen week zo’n topweek gehad dat ik weer helemaal in een jubelstemming ben! Daarom had ik ook eindelijk weer eens zin om wat op mijn blog te zetten. Dus vandaar, dat er na twee maanden stilte toch weer iets op het bijna dode Crocoboy verschijnt.
Het is gewoon zo en dat blijft helaas ook zo dat het onderwijs enorm mooi en slopend tegelijk is. Voordat ik er twee jaar geleden mee begon, dacht ik dat het lesgeven moeilijk zou zijn. En dat het hebben van orde, gezelligheid en een goede werksfeer het lastigst zou worden, maar dat daar enorm veel vrije tijd en korte dagen tegenover zouden staan. Maar eigenlijk ligt dat in de praktijk behoorlijk anders. Anderen, en ikzelf eigenlijk ook, zijn verbaasd dat het me blijkbaar lukt om 25 tot 30 pubers onder de duim te houden… En dat is wel een enorm goed gevoel! Tuurlijk zijn er wel eens mindere dagen bij, maar ik heb gehoord dat zeer ervaren collega’s dat ook wel eens hebben. Daar staat echter tegenover dat de dagen helaas helemaal niet kort zijn. Aan het begin vond ik nakijkwerk nog best leuk en was ik enorm benieuwd wat mijn kinders gepresteerd hadden, maar nu kan ik echt geen plastic mapjes met werkstukken en volgekladde toetsblaadjes meer zien! Vreselijk wat een rotklussen zijn dat en het is gewoon nooit klaar… Wanneer de ene klas of het ene project is afgerond, ligt er al weer een volgende stapel paperassen op me te wachten. Voortdurend speelt die stapel werk een rol in mijn hoofd en daar baal ik van. Af en toe probeer ik het te vergeten, maar dan staat er natuurlijk in elke hoek van het schoolgebouw wel een leerling die vraagt: ‘Mevrouw, heeft u het al nagekeken?’.

(meer…)

Tsjonge, wat voor keuzes kom je toch op een dag niet tegen. Zeker nu ik weer aan het werk ben op school, moet ik wel soms duizend dingen op één dag beslissen.
Sommige keuzes zijn zo lastig….

• Draai je een video over een rechtszaak met betrekking tot een echtscheiding, als je een weet dat een jongen uit de klas het erg moeilijk heeft met de scheiding van zijn ouders, maar de video wel erg goed bij de stof past?
• Wat doe je als een groepje leerlingen in de kerstvakantie een website af had moeten hebben en allerlei redelijk geldige redenen daarvoor heeft: ziekte, computercrash, elkaars telefoonnummers niet uitgewisseld…. Je wilt consequent zijn en hen straffen, maar je snapt ook de reden van de niet ingeleverde opdracht.
• Hoe reageer je op een zware rugzakleerling tegen wie je het volgende zegt:’ je bent een beste jongen, maar ik had deze les veel last van je’ en hij zegt: ‘ja, ik ook van u’ en hij dan eigenlijk zelf van zijn antwoord schrikt?

(meer…)

Eindelijk, eindelijk is het dan zover, het is vakantie! Ik kan me niet echt herinneren wanneer ik er nog meer zo naar toe heb geleefd als nu. Heerlijk dus dat het nu zover is. Helaas heb ik nog wel ongeveer een dag of zes schoolwerk, maar goed, dat is niet anders. Ik probeer dat een beetje te spreiden, dan komt het best goed en blijft er nog genoeg tijd over voor leuke en relaxte dingen!

Vrijdag was het op school ook een erg leuke dag. We hadden eerst kerstviering in de nabijgelegen kerk. Het was een erg goede viering dit keer, afwisselend voor de leerlingen en met een duidelijke boodschap. Daarna had ik nog twee reguliere lessen.
De eerste les heb ik een video aangezet: The Wave. Ik vind dit altijd een erg indrukwekkende film over een experiment door een Amerikaanse geschiedenisdocent met zijn leerlingen. Om aan zijjn leerlingen duidelijk te maken hoe het nationaal-socialisme zo’n grote invloed kon krijgen in Duitsland, richt hij met zijn leerlingen een fictieve beweging op. Al snel worden de leerlingen er zo in meegesleept dat ze dingen doen, die ze normaal nooit zouden doen (voor meer informatie, zie: http://www.imdb.com/title/tt0083316/plotsummary).
Na de film vertel ik de leerlingen altijd hoe beinvloedbaar we zijn en hoe belangrijk het is dat we geen dingen doen die over onze eigen grenzen heen gaan.

(meer…)

Wat doe je met een leerlingen die altijd aandacht van je wil? Die na het 8e uur altijd blijft hangen voor een praatje, erg sloom spreekt, altijd eigenlijk niet echt boeiende verhalen over de familie heeft en niet echt goed in de groep ligt?
Zoiets vind ik dus echt lastig. Na het 8e uur (om 16.00 uur) wil ik eigenlijk altijd gewoon mijn spullen meenemen en het lokaal uitsjesen. Dan zijn er altijd nog zat klusjes te doen of ik ga even lekker relaxen met wat collega’s in de lerarenkamer. Maar ja, zo’n jongen kun je ook niet laten staan met z’n verhaal, maar ik heb de neiging daar wel toe. Erg he? Ik snap niet dat hij ook niet gelijk naar huis wil, toch echt een gebrek aan aandacht, denk ik. Alleen maar sneu, als je het zo bekijkt.

Tsja, en verder was er deze weken natuurlijk veel te doen over het staken. Vorige week vrijdag is er bij ons op school ook een staking geweest. Onder de loopbrug/fly-over hadden leerlingen zich, na het 3e uur, massaal verzameld. Het was wel een grappig gezicht eigenlijk. Ze liepen te joelen en verder wisten ze ook niet echt wat ze daar nu moesten doen.

(meer…)

Gelukkig gaat het, sinds m’n vorige stukje, een stuk beter!
Tuurlijk is het nog steeds druk, maar tis veel beter te doen. En er waren gewoon erg veel leuke dingen deze week.

Maandagavond ben ik met 9 van mijn inmiddels 17 mentorkinders gaan wokken. Het begon al goed, want ik kon het niet vinden en was als enige veel te laat. Mijn kinders stonden in de kou te kleumen, terwijl ik aan het verdwalen was in Rhenen en Kesteren-city. Maar goed, zo’n 20 minuten te laat, kwam ik, net ontsnapt aan een toeterende bus, aan bij het afgesproken restaurant. We zaten gezellig met z’n tienen om een ronde tafel en het schransen kon beginnen.

(meer…)