Crocoboy

De vrouw ploft neer op het bankje en zet de vuilniszak tussen haar voeten. Met haar ellebogen op haar knieën en haar kin in haar handen staart ze naar het trottoir. Alles doet pijn. Haar rug. Benen. Nek. Haar schouder is stijf en haar handen zijn ontveld. Allemaal door de zak. O, was ze die vuilnis maar kwijt.
Een dikke laag wolken vormt een grijs plafond, grijs van duizend zorgen. Beroete gebouwen werpen lange schaduwen, ze maken de stegen en de mensen die er lopen donker. Een kille motregen veroorzaakt modderige stroompjes in de goten. De vrouw trekt haar jas dichter om zich heen. Een passerende auto doorweekt de zak en maakt spetters op haar spijkerbroek. Ze verroert zich niet. Te moe.

(meer…)

‘Denk je dat ze een vermoeden hebben?’
‘Ik weet het niet, ik hoop het niet.’
‘Kun je het inschatten?’ Susan kijkt Ilse vragend aan.
‘Ze zouden nu wel iets meer kunnen weten.’
‘Maar Ilse, je hebt het toch zo onopvallend mogelijk gedaan?’
‘Jawel, dat wel. Maar je weet maar nooit….’, antwoordt Ilse.
‘Ik moet zeggen dat dit me niet echt gerust stelt. Ik dacht dat ik toch wel heel duidelijk was geweest.’
Susan wordt nu echt een beetje kregelig. Wat is dit voor vaag en onzeker gedoe? Ze wil het gewoon achter zich laten en zeker weten dat niemand hen door heeft. Waarom kan Ilse haar die zekerheid niet bieden? Ze heeft ook al het hele plan uitgedacht. Ilse hoefde het alleen maar uit te voeren. Is dat nou zo moeilijk?

(meer…)

Wat zijn kinderen toch heerlijk ongecompliceerd. Als ze je deelgenoot maken van hun belevingswereld, geven ze je vaak een heel andere blik op de wereld om je heen en in het bijzonder op taal.

Zo hoorde ik eens van een collega die met haar kinderen ging winkelen. Zij kwamen een kennis tegen in de schoenenwinkel. Natuurlijk ontstond er een kletspraatje. De kinderen vonden het veel te lang duren en toen hun moeder haar eindelijk afgescheept had, kwamen ze haar in een andere winkel weer tegen. Dat ging nog een paar keer zo door. Het leek wel of ze achtervolgd werden!

(meer…)

Ken je ze? Van die prachtige, oude mensjes? Van die opaatjes met lange plukken haar over hun hoofd gekamd? Van die omaatjes met lieve rimpeltjes in hun wangen, die vierkantjes vormen? En die dan samen de zo veranderde wereld om hen heen verwonderd bekijken? Vandaag kwam ik ze tegen.

(meer…)

Geert zucht achter zijn computer. Wat gaat het weer traag allemaal. De klok tikt irritant snel de tijd weg, terwijl de computer ratelt en ratelt. Geert is dit langzame apparaat spuugzat en hij geeft hij er een harde klap op. Wie weet helpt het…
Maar het scherm wordt ineens helemaal zwart. Geschrokken geeft Geert geeft nog een klap op het ding, maar er gebeurt niets. Dan moet het maar met wat grover geweld. Hij pakt het apparaat op en schudt het heen en weer. Plotseling verschijnt er een witte cursor op het zwarte beeld. Als Geert de computer weer neerzet, begint de cursor te knipperen.
‘Hallo’, verschijnt er op het scherm.
Wat is dit? Overrompeld houdt Geert zich stevig vast aan het bureau. Wie zou dit zijn? Zou hij wat terug typen? Ach ja, hij heeft niets te verliezen.

(meer…)

Alsof er niets gebeurd was, stond de ladder tegen het huis. De vogels kwetterden vrolijk en José speelde zingend in de zandbak. Dat kon Robert haar niet kwalijk nemen, ze was nog een kind. Maar aan de niet opgeruimde plek des onheils kon Robert zich mateloos irriteren. Het was nu ruim een week geleden gebeurd en de bloedspetters zaten nog steeds op de muur. Ook ontdekte hij een paar lichtrode vlekken op de vaal witte grindtegels van het terras. Robert liet zijn ogen langs de ladder glijden en zag voor de zoveelste keer de ontbrekende trede.

(meer…)

Hijgend laat ik me neerzakken op één van de oud-oranje, leren banken van het treinstel. Ik heb de trein net gehaald. Ik kijk om me heen in de drukke coupé. Ik heb echt geluk gehad dat ik nog een plekje heb om te zitten.
Overal zie ik druk telefonerende mensen. Tjonge, jonge, wat een kakelende menigte is het toch eigenlijk, zo’n vol treinstel. En wat praat iedereen hard met elkaar!

(meer…)

Heb je je wel eens afgevraagd of je een dubbelganger hebt? Ik denk het wel. Ik in ieder geval wel. Mensen vragen namelijk best vaak aan mij of ik een zus heb, die ik niet heb of dat ik op een bepaald tijdstip op een bepaalde plek was, waar ik niet was. Ik heb me altijd afgevraagd hoe dat toch kan. Ik geloof eigenlijk niet in dubbelgangers, omdat ik denk dat ieder mens verschillend gemaakt is. Maar hoe kan het dan toch dat mensen iemand zien waarvan ze denken dat jij het bent of dat ze iemand zien die wel heel erg op je lijkt? Ik heb daarover een idee, dat duidelijk wordt in het volgende verhaaltje.

(meer…)

Het is somber buiten. Ze loopt door de schaars verlichte straten van de stad. Alleen. Traag zet ze haar ene voet voor haar andere, terwijl ze haar hoofd gebogen naar beneden houdt. Ze rilt. Ze voelt zich kil en triest, eigenlijk zoals het weer: bewolkt, mistig en voortdurend klaar om te gaan regenen. Maar ze wil niet huilen. Oh nee, ze is toch een sterke meid, ze kan toch alles aan? Maar het lukt haar nu niet helemaal om dat zichzelf wijs te maken. Waarom zou zij geen recht hebben op verdriet? Waarom mag zij niet een keer alles eruit gooien? Niet hier op straat. Ze staat stil en vermand zich. Kom op, even doorlopen nog, straks, thuis, in bed, mag je je laten gaan. Thuis? Ze was zelf weggegaan. Ze had behoefte om alleen te zijn, toch valt het haar nu zwaar. Kan ze zomaar terug? Of moet ze dan weer die confrontatie aangaan? Weer praten over haar gevoelens en verleden? Eigenlijk wil ze gewoon even helemaal niks. Even helemaal niks voelen. Even helemaal niks denken.

(meer…)