Nieuwe uitdagingen
Zo, eindelijk eindelijk weer een blogje. Na twee dagen lesgeven heb ik namelijk al weer wat inspiratie!
Tis toch altijd wel weer spannend hoor, die eerste dagen, die eerste lessen. Je bent er zelf heel erg lang uit en je ziet zomaar weer honderden nieuwe leerlingen voor je, waarvan je maar weer af moet wachten wat voor types het zijn. Je begint ook na zo’n vakantie wel aan jezelf te twijfelen: kun je ‘t eigenlijk nog wel? Zelfs docenten met jarenlange ervaringen schijnen dat te hebben… Vreemd eigenlijk, natuurlijk kan je het. Dat verleer je echt niet zomaar!
Maar ook ik kon het gelukkig nog! Het was echt weer helemaal genieten. De leerlingen zijn lekker uitgerust en minstens zo gespannen als jij. Eitje dus! Want ze zitten als makke schapen zo maar rustig een heel uur naar je te luisteren. Terwijl ik de eerste les toch echt niet de meest boeiende dingen te vertellen heb. Ik leg de regels uit, ik vertel ze wanneer, waarom en waar ze na moeten komen, bespreek met hen wat een studieplanner en een PTA is, stel mezelf voor door middel van een fotoquiz en we beginnen een klein beetje te praten over wat Maatschappijleer inhoudt. Maar ze kunnen het allemaal aan en luisteren aandachtig. Het is nog zoeken naar hun plekje in de groep. Ik had zelfs een klas waar er zes leerlingen alleen gingen zitten, omdat ze elkaar allemaal niet kenden! Orde houden is dus een makkie die eerste lessen!En dat is dan ook echt weer genieten, ik voelde me weer helemaal op mijn plek na deze twee dagen. Als je dan alle leerlingen van vorig jaar weer tegenkomt en ze je ontzettend joviaal groeten, weet je weer dat het goed zit. Je voelt een band met hen, zeker toen ik mijn mentorleerlingen van vorig jaar weer zag. Je bent echt een jaar intensief bij hen betrokken geweest en die band is niet zomaar weg! Dus je kletst met hen bij over de vakantie, ze balen met me mee over mijn keelontstekingen, bewonderen mijn veel blonder geworden haar en vertrouwen je toe dat hun nieuwe mentor vast minder gezellig is.
Ik heb dit jaar ook voor het eerst een Havo-klas die examen gaat doen in mijn vak. Dat is ook tegelijk mijn enige klas die ik gehouden heb. Van beide kanten was dat dus helemaal vertrouwd. Ik vind het wel spannend om hen echt naar het examen te begeleiden, maar zie dat ook echt als een uitdaging. Je voelt bij hen de motivatie en de spanning voor dit jaar. Hen kan ik echt wat meer zelfstandigheid en eigen verantwoordelijkheid geven. Dat moeten ze aan kunnen. Ik ga ervoor 100% van hen slaagt voor mijn vak. Met recht een uitdaging!
september 16th, 2008 at 22:28
En dat gaat je lukken, succes dit jaar xxx